Over Upje.

Follow by Email

woensdag 18 december 2013

Vrijdag de dertiende heeft behoorlijke gevolgen.

“Oeioei,” lachte ik nog toen ik de afspraak bij de oogarts maakte voor mijn jaarlijks onderzoek in het kader van diabetescomplicaties, “op vrijdag de dertiende! Is dat wel een goed idee?” Het lachen verging me echter toen ik te horen kreeg dat er blijkbaar out of the blue plots ‘ernstige retinopathie’ werd vastgesteld. Blijkbaar zijn er in mijn beide ogen allerlei bloedinkjes en in mijn rechteroog is er ook macula-oedeem. Ge ziet daar niks van, hoor, en eigenlijk merk ik dat op dit moment ook helemaal niet. Toch is dit alles behalve rooskleurig nieuws. “Normaal gezien doen we nu een fluo-angiografie”, zei de dokteres, “maar dat mag niet tijdens de zwangerschap.” Dat leek me niet geheel onlogisch, want dan spuiten ze een fluo-contrastvloeistof in, die zich dan door uw aderen verspreidt en waardoor ze na een tijdje ook de héle fijne kleine adertjes in uw ogen kunnen zien en daardoor dus kunnen beoordelen hoe erg het gesteld is en waar de bloedingen allemaal zitten. Ik kreeg nog naar mijn hoofd geslingerd dat ik toch wel wist dat een zwangerschap een uitlokkende factor voor diabetische complicaties is. Nee, dat wist ik dus eigenlijk niet.  “Ik ga even overleggen met mijn collega”, zei ze ook nog en weg was ze. Daar zat ik dan compleet verbouwereerd te wachten op hun verdict. Toen ze terugkwam, kreeg ik te horen dat ze geen fluo gingen doen, maar dat ik wel over drie weken terug moest komen. Toen ik toch even ontstemd verzuchtte dat ik tegenwoordig niets anders meer doe dan naar dokters lopen, kreeg ik de wind van voren. “Dat kan best zijn, maar ge zijt uw zicht rapper kwijt dan ge u kunt voorstellen.” OK, OK, ik zweeg al. Iets in wat ze zei deed me zelf vermoeden dat ze eigenlijk bedoelde “ik hoop voor u dat dat niet in de komende drie weken gaat gebeuren, dat uw zicht achteruit gaat.” Slik. Ze had ook al helemaal uitgeteld hoe lang ik nog ongeveer zwanger zou zijn en er werd ernstig nagedacht over hoe die periode nog overbrugd kon worden. “Maar”, voegde ze ook nog wel toe, “heel soms doen we toch zo’n fluo tijdens de zwangerschap, hoor.” Moest ik dat nu geruststellend vinden, nadat ze eerst had gezegd dat dat echt niet mocht? :-(

Toen ik de nieuwe afspraak bij de centrale balie moest gaan maken, kon ik de tranen toch niet meer echt tegenhouden. Aan het bushokje stond ik sniffend te wachten tot ik naar huis kon. Daar bleitte ik toch even een oog uit in de armen van de echtgenoot. Ga ik nu echt eindelijk dat lang gewenste kind krijgen, maar moet ik er wel mijn zicht voor opgeven? Dat kan nu toch gewoon niet?! Iets in mij riep al heel hard: “Ziet ge nu wel dat toekomstplannen maken altijd een slecht idee is en dat ge dan alleen maar teleurgesteld kunt worden!”

In de loop van het weekend kalmeerde ik wel wat. Mijn zicht is op dit eigenste moment nog helemaal prima en voor hetzelfde geld blijft dat ook gewoon zo. Niemand kan ook zeggen of deze complicatie misschien al opgetreden is toen ik nauwelijks twee maanden zwanger was en dat alles dus nu al maandenlang stabiel is. Bovendien moest ik maandag naar mijn endocrinoloog, die me hopelijk iets meer informatie ging kunnen geven.

Maandagavond nam ik mijn echtgenoot maar eens mee naar de endocrinoloog. Dan konden we meteen ook eens een paar vraagjes stellen over hoe dat eigenlijk in zijn werk gaat om als diabeet te bevallen. Zou ik mijn pomp mogen aanhouden en de boel zelf mogen beredderen? Dat leek me al weinig waarschijnlijk, maar hoe zou dat dan gaan? En mogen kindjes van diabetesmama’s doorgaans bij hun ouders blijven, of moeten die eerst nog bij de prematuurtjes om gemonitord te worden? Ook over het al dan niet laten testen van ons kindje op de kans dat hij ook diabetes zou ontwikkelen, wilden we het wel eens hebben. Het kan wel interessant zijn om te weten of ge er rekening mee moet houden, maar anderzijds is maar de vraag of ge dat dan wilt weten, hé, misschien al jaren voor er een uiteindelijke diagnose volgt.

Wel, de endocrinoloog zat met open mond te kijken naar het verslag van de oogarts. “Hoe kan dat nu,” zei ze, “dit had ik echt niet verwacht!” Ja euh, ik ook niet ... . Bovendien had ze dan ook nog eens het heuglijke nieuws dat er ook eiwitten in mijn urine gevonden waren, wat ook op een diabetescomplicatie kan wijzen. “Uw lichaam heeft wel een stevig deukske gekregen door de zwangerschap”, verzuchtte ze. Blijkbaar komt dat zo héél af en toe eens voor bij mensen zoals ik, maar ik ben dus weer de pechvogel natuurlijk. “Ge zijt zo goed geregeld! En vorig jaar was er op uw ogen helemaal niets aan te merken! En die eiwitten waren er toen ook niet!” Ik opperde nog eventjes dat ik in het verleden natuurlijk alles behalve goed geregeld was geweest en dat ik daar misschien nu de prijs voor moest betalen, maar dat wuifde ze weg. Uiteraard is dat niet goed en we moeten er geen doekjes om winden dat dat op termijn wel enige schade kan veroorzaakt hebben. Maar dit is anders. Dit is plots, en meteen ernstig. Normaal ontwikkelt een complicatie zich in kleine stapjes, dus als ge jaarlijks op controle gaat, dan kunnen ze dat onderscheppen en meestal nog vrij goed ingrijpen. Nu is er tussen de twee controles blijkbaar ineens een soort van ramp gebeurd in mijn lichaam, ondanks mooie suikerwaardes. Heerlijk toch ... .

De dokter voegde er nog aan toe dat die bloedingen nog voor de bevalling gelaserd zouden moeten worden. “Of beter nog”, zei ze, “ik wil u zo niet zien bevallen. Dat moet met een keizersnede gebeuren.” We werden toch even stil, maar haar uitleg klonk wel convenabel. Tijdens een bevalling moet ge natuurlijk heel veel druk zetten. Die druk op bloedvaten die sowieso al ernstig verzwakt of beschadigd zijn, zou rampzalige gevolgen kunnen hebben. Tijdens ons laatste bezoek aan de gynaecoloog had hij geopperd dat er op 4 februari zou ingeleid worden als Odiel zich tegen dan nog niet spontaan had aangemeld, maar dat vond de endo te laat. Een week vroeger moest het worden. Ze probeerde meteen de gynaecoloog te bellen (ben ik toch eventjes blij dat ze in hetzelfde ziekenhuis zitten en elkaar dus kennen!), maar hij was ... een bevalling aan het doen ;-). Ze ging later nog wel eens proberen hem te bellen om mijn geval door te spreken.

Over die eiwitten in de urine maakte ze zich nog niet al te veel zorgen, want die waren er nog niet in grote mate. Voorlopig zou ze daar toch ook niets aan kunnen doen, behalve als het echt de spuitgaten zou uitlopen. Maar die ogen ... dat was toch andere koek. Als kers op de taart moet ik nu ook al over twee weken terugkomen, zodat alles nauw opgevolgd kan worden. Blijkbaar is het nu echt zaak om mij op fatsoenlijke wijze de zwangerschap uit te krijgen. Eens mijn lichaam weer een beetje gestabiliseerd is (en dus niet meer door allerlei hormonen wordt gedreven), zien ze het nog wel goedkomen. Het is te zeggen ... De schade die er is, zal waarschijnlijk niet weg gaan. Maar de bloedingen kunnen waarschijnlijk gelaserd worden, de eiwitten zouden zelfs kunnen verdwijnen als ze nu ten minste niet verergeren, en als ik er dan in slaag om mijn waardes en dergelijke onder controle te houden, dan is de kans groot dat het wel goed komt. Het is echter de vraag in hoeverre dat zal lukken. In principe is het nog een dikke zes weken dus ... . Zes weken waarin mijn lijf het alstublieft, alstublieft moet volhouden.

Een keizersnede, mannen. Ergens hadden we er natuurlijk al rekening mee gehouden, sinds de gynaecoloog er op 20 weken al over begon voor het geval Odiel zo gigantisch zou blijven groeien. Toch had ik ergens wel gehoopt dat ik het op zijn minst kon proberen op de natuurlijke manier. Aan de andere kant heeft het natuurlijk ook voordelen: we zullen niet meer moeten stressen over wanneer de kleine zich uiteindelijk zou aandienen, bovendien hoef ik ook niet meer bang te zijn dat ik tijdens de bevalling in paniek zal raken of dat er vanalles misloopt doordat de kleine in moeilijkheden komt of iets in die aard. De nasleep van het hele zaakje zal natuurlijk minder prettig zijn ... maar we kunnen het risico gewoon niet lopen.

Intussen ben ik wel weer behoorlijk rustig, hoor. Zo lang ge er niets van merkt, is het niet echt, of zoiets. Het beséf is er wel, maar ik probeer me niet te veel doemscenario’s voor te stellen. Al zou het wel heel fijn zijn als jullie zo op tijd en stond eens voor me duimen ... dat ik deze zwangerschap zonder verdere problemen tot een goed einde kan brengen en dat de schade beperkt blijft tot wat het nu is. Komaan, lijf, komaan.

En Odiel? Die zal best een héél braaf manneke worden, denk ik. ;-)

2 opmerkingen:

  1. Ik heb aan elke duim een stok gebonden, zodat ze blijven rechtstaan.Annabelle

    BeantwoordenVerwijderen